Wel eens een wandelingetje bij Molenhoek gemaakt, en een vrouw achter een stel honden aan zien rennen? Dat is dan Cathelijne van Baderen.
Regelmatig is Cathelijne van Baderen rennend of steppend met haar huskys in de weer. Aan haar conditie mankeert helemaal niets, maar in Alaska moet ze straks wel in veel minder vriendelijke omstandigheden zien te overleven.

Ze is 27, studeert Pedagogiek, en wil in de winter van 2009 met zestien husky's dwars door Alaska trekken. Bij min 60, en dat ze dan al die honden ook nog eens een paar keer per dag masseert, de schoentjes aan- en uittrekt, te eten geeft en wat al niet meer.

Het voordeel dat de Molenhoekse in Alaska wel heeft, is dat ze daar niet rent, maar op een slee zit. Ze doet namelijk mee aan de grootste sledehondenrace ter wereld: de Iditarod. Die gaat over 1.700 kilometer van Anchorage naar het dorpje Nome. Pakweg tachtig mensen doen eraan mee en wie finisht, bereikt in Noord-Amerika een welhaast legendarische status. Een beetje als een Vierdaagseloper, maar dan met wat meer voeten in de aarde. Bovendien zijn de deelnemers vaak urenlang helemaal alleen met hun honden.

"Ik wilde als klein meisje al aan de Iditarod meedoen", zegt Cathelijne. "Mijn moeder fokt jachthonden en ik ben dus zo'n beetje in een meute opgegroeid. Op hondenshows werd ik meteen verliefd op de husky's en dat is altijd zo gebleven."

Toeval bestaat niet, maar dat Cathelijne als eerste Nederlander aan de race mag meedoen, is wel het gevolg van een bijzondere samenloop van omstandigheden. Heel kort gezegd: in Frankrijk leerde ze een Alaskaan kennen, een maand later zocht ze hem thuis op en ontmoette ze diens vriend die wel 200 sledehonden heeft en een ervaren Iditarodracer is. Zeer interessant voor de Molenhoekse, want die racet met haar eigen drie husky's sinds vorig jaar ook wedstrijden. Ze is in de zogenoemde ski-joringklasse (met een soort step achter de honden) zelfs de beste vrouw van Nederland.

De hondenman, Mitch, zag wel wat in de enthousiaste Hollandse. Het gevolg is dat ze in maart de hele race al op een sneeuwscooter mag volgen. Dat is ook al heel wat, want dat is wel een trip van pakweg twee weken door een bar landschap in een bar klimaat. Dat wordt slapen in een schamel tentje, met héél veel en goede kleren aan. "Verder mag ik het hele jaar op de kennel werken en trainen met de honden die Mitch voor me uitzoekt", aldus de Molenhoekse. "Dat zullen wel goede zijn, maar niet de beste. Die gebruikt hij natuurlijk zelf. Ik wil het wel goed doen, maar mijn grootste wens is in 2009 gewoon de race helemaal af te maken."

- Meer informatie staat onder meer op iditarod.com en iditarod.be. Cathelijne zoekt nog sponsors: Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken